نوشتم نوشتی نوشت

 از خوندنش دلت لرزید ؟ یا لبخند زدی و گفتی ... ٬ بماند !

امسال هم ماه رمضونم شبیه هیچ سالی نبود ٬ نمی دونم این چه رسمیه که هر سال یه تغییری توی حال و هوای این روزها و شبهام بوجود می یاد و منم هر سال با یه فضای جدید سر سفره ی مهربونی خدا می شینم!

برنامه ویژه افطار شبکه جوان "بوی باران " خیلی از ماها رو مشغول کرد ... امسال حال و هوام ٬ حال و هوای همه ی اون آدمهاییه که توی نوشته هام جون می گیرن ... امسال با لحظه های انتظار این آدمها دم دمای غروب آروم می شم . بنازم به حکمت خدا که این بار هم منو به لحظه هایی هل داد که از تجربه کردنشون خوشحالم!

اینا رو بی هدف نوشتم ... ساعت نوشتنم گویای همه چیز هست . تا همین چند دقیقه پیش روی کاغذ  از انتظار قصه می ساختم و حالا اینجا از انتظار خودم می نویسم !

کاش نیمه باقی مونده ی این ماه دوست داشتنی  رو از دست ندیم ...

توی حال و هوای ناب این روزها وشبها  "التماس دعا "...

قلم رو چرخوند ... به تصویر توی ذهنش فکر کرد و به نوک قلم که آروم سفیدی بوم رو بر هم می زد ... صدای خنده ی بچه ها بلندتر می شد و فشار قلم مو بیشتر ... مکث کرد ٬ زل زد به خطوط درهم و یه نگاه به کوچه انداخت . هنوز آروم بود . قلم مو رو پایین گذاشت و چشماشو بست . تصویر توی ذهنش داشت محو می شد ...

دم دمای غروب بود ... از ساعت ۵ عصر کنار پنجره نشسته بود و همراه نسیم و صدای خنده ی بچه ها قلم مو رو تاب داده بود . دست از کار کشید و بلند شد . با خودش فکر کرد بقیه اش باشه برای فردا ...

روی بوم تصویر یه پل سنگی بود و کناره های رودخونه پر بود از نیمکت های چوبی .

 اما تصویر هنوز ناتمام بود ...

از روی عادت به ساعتش نگاه کرد و فکر کرد چقدر خوب می شد اگه عقربه های ساعت دنیا رو هم به همین راحتی از کار می انداخت ...  صدایی از پست سر شنید و کمی بعد بلند شد تا ماشینی زیر سایه و کنار همون جدول پارک بشه .

با قدمهای سست و آهسته به سمت پل عابر پیاده رفت ... از آخرین پله ی پل که پایین اومد به پارک روبروش خیره شد ... چشمش افتاد به یه نیمکت زیر یه درخت تنومد ...

...

بالای پل ایستاده بود  و هنوز فکر می کرد .... دیر کرده بود ٬ شاید مثل همیشه!

چند قدم دورتر ٬ روی چمنها نشست . کتابهاشو انداخت روی کوله پشتی اش . با خودش فکر کرد نشستن روی چمنها  و کتاب خوندن ٬ اونم درست وسط یه ظهر تابستونی حس خوبی داره .

چند نیمکت دورتر ٬ به سختی نشست . عصاشو تکیه داد به زانوهاش و دستهاشو زیر چونه قفل کرد .پاهاش مثل هر روز درد می کرد . حساب کرد چند سال بود تنها روی همین نیمکت می نشست ؟

درست روبروشون نشسته بود . یه بادبزن حصیری توی دستش بود و زیر لب تکرار می کرد "سبحان ا... " . چشمش افتاد به نیمکتهای روبرویی  .. به عصای چوبی رنگ و رو رفته ٬ به هدفون ٬ به کتابها و بعد به بادبزنی که توی دستش محکم شده بود . فکر کرد چقدر دلش هوای نوه هاشو کرده ...

نیمکت اول - نیمکت دوم ٬ نیمکت سوم ... نیمکتهای دور تا دور پارک در سکوت شریک افکار آدمها بودن ٬ فکر کردم چند سال ؟ چند ماه ؟ چند روز؟ ...

اما من مطمئن نیستم ! از چی ؟  از اینکه هر کسی صلاح خودشو بهتر بدونه !

دیروز یه جایی خوندم : آدمها دو دسته اند  ٬ یا گنگ خواب دیده و یا عاجز ز گفتن !

فکر می کنم این روزها بدجوری به دسته ی دوم نزدیکم!!

...